คืนก่อนวันเปิดเทอม...

แสงหมดไปจากท้องฟ้านานแล้ว
ท้องฟ้าเข้าสู่คืนแห่งนิทราอันแสนยาวนานอีกครั้ง
ชายหนุ่มวัยกลางคน คนหนึ่งกำลังนั่งรำลึกถึงความหลังอะไรบางอย่าง
หลายสัปดาห์ก่อน เค้าค้นในข้อมูลเก่าๆที่ตัวเองเก็บไว้
แล้วพบไอดารี่ออนไลน์สมัยก่อนที่เขาได้เขียนไว้...

นับตั้งแต่ปี 2544 ถึงปี 2549 รวมเวลาก็ผ่านมา 6 ปีเข้าไปแล้ว
ไล่มาตั้งแต่ Thaidiarist แล้วก็เปลี่ยนไปเขียนเวปส่วนตัวทำเป็นไดอารี่
และกลับมา DiaryHub DisryIs ... 
และในที่สุดการเข้ามาของ Social Network ก็ทำให้เลิกเขียนไดอารี่ออนไลน์ไป
สมัยนั้นคือ HI5 ต่อมาก็คือ Facebook นี่หละ 




ผ่านมาเกือบ 10 ปี กลับมาที่นี่อีกครั้ง
คนน้อยลง บอกเล่าเรื่องราวตัวเองไม่เหมือนเดิม

 เรื่องของเรื่องก็นั่นหละ เราจัดระเบียบข้อมูลไฟล์ในคอมพิวเตอร์ตัวเองอีกครั้ง
แล้วก็เลยเจอเรื่องเก่าๆ สมัยสิบปีที่แล้ว ตอนเรียนมัธยมปลาย
สมัยนั้นก็เหมือนวัยรุ่นอายุสิบกว่าๆทั่วไป ชอบเล่าเรื่องราวของตัวเอง
สารพัด ไม่ว่าจะเรื่องดี หรือแย่ เรื่องสมหวังหรือหมดกำลังใจ

ไม่รู้ว่าเราเคยไปอ่านที่ไหนมานะ
เค้าบอกว่า ถ้าหากอยากเก็บเรื่องราวในอดีตไว้ ให้เริ่มบันทึก
เรารู้สึกว่าตัวเองโชคดี ก็... อืม อย่างน้อยก็โชคดีมั้ย ที่ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต
ได้ถูกบันทึกไว้เป็นตัวอักษรแล้ว
แล้วก็ด้วยนิสัยตัวเอง ไม่เคยทำลายความทรงจำ ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าดี ร้าย เก็บไว้หมด

ตอนนี้นั่งอ่านเรื่องที่ผ่านๆมาก็รู้สึกดีนะ บางอารมณ์รู้สึกว่าอยากมีไทม์แมชชีนแฮะ
อยากกลับไปแก้อะไรเก่าๆ สมัยนั้นให้มันดีขึ้นกว่าเดิม ถ้า ถ้า ถ้า กลับไปได้ จะไม่ทำแบบนั้น

ก็นั่นหละ เค้าว่ากันว่า คนที่รำลึกถึงความหลัง มักจะเป็นคนที่ย่างเข้าสู่วัยแก่
เราก็บอกตัวเองแบบนั้น แต่จริงๆแล้วก็ยังไม่รู้สึกว่าแก่เลยนะ

 

ช่วงปี 2544 - 2549 เป็นช่วงวัยรุ่นตอนใกล้จะโตพอดี ช่วงมัธยม
นั่งอ่านไดอารี่ตัวเองแล้วรู้สึกเหมือนนั่งอ่านนิยายรัก บ้าบอคอแตก สารพัดมีหมด
อย่างที่เขียนไว้ที่หัวข้อนั่นหละ ถ้าเป็นวันนี้เมื่อ 10 กว่าปีก่อน พรุ่งนี้ก็คงเป็นวันแรกที่ได้เจอเพื่อน
สมัยนั้นยังไม่ค่อยมีเด็กคนไหนมีมือถือ จะติดต่อกันก็ลำบาก ต้องนัดเจอ

คนสมัยก่อน เราว่ามีความรับผิดชอบในตัวเองดีนะ อย่างการนัดเจอกันเนี่ย
วิธีที่จะเจอได้คือ โทรเข้าโทรศัพท์บ้าน แล้วนัดกันข้างนอก
ต้องบอกวัน เวลา สถานที่ให้ชัดเจน เพราะถ้าไปแล้วคลาดกัน ก็คลาดเลย
ไม่มีมือถือให้ตามได้ตลอดเวลาเหมือนทุกวันนี้..

 

เราคงเป็นคนแก่ที่อยากหวนคืนวันเก่าๆแล้วจริงๆละมั้ง


สวัสดีไดอะรี่อีส อีกครั้ง
สัญญาว่าเหงาๆ จะกลับมาเขียนอีกเรื่อยๆ
เพราะทุกวันนี้ก็ยังคิดว่า Facebook ไม่ใช่ที่ๆจะเขียนได้ในทุกๆเรื่องอยู่ดี 


(Ne'u'nG) ^
18 พ.ค. 2015 เวลา 00:13 น.

จริงๆ ด้วย เฟสบุคเขียนยาวๆ แบบไดอารี่ไม่ได้ ตอนแรกว่าจะไปโพสลงพันทิพ ก็ดูเยอะแปลกๆ เลยมาอัพไดเล่นแก้เหงาดีกว่า

ปล กดช่องคอมเม้นแล้วเด้งเหมือนไวรัสเลยยยงะพี่หนึ่ง
000639
20 พ.ค. 2558 เวลา 16:57 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic